برزیل

کمتر تیمی مانند برزیل بار انتظار را بر دوش می‌کشد. پرافتخارترین تیم در تاریخ این رقابت، سِلِسائو فوتبال جام‌جهانی را در طول نسل‌ها به یک هنر ملی بدل کرده است و هنرنمایی، ریتم و دانش بی‌رحمانهٔ پیروزی را در هم می‌آمیزد. هر زمان پیراهن زرد وارد زمین می‌شود، رقیبان و بی‌طرف‌ها می‌دانند که در حال تماشای یکی از خاندان‌های واقعاً سلطنتی این بازی هستند.

کمپین ۲۰۲۶ در گروه C آغاز می‌شود، جایی که برزیل در هر سه بازی گروهی در سراسر ایالات متحده به‌عنوان میزبان روی کاغذ معرفی شده است. انتظار، همان‌طور که همیشه بوده، صعود با سبک است — اما این ترکیب در حال متعادل کردن موج جدیدی از استعدادهای تهاجمی با تقاضای عملکرد در بزرگ‌ترین صحنهٔ ورزشی است. فوتبال گروهی به اندازهٔ کیفیت، خونسردی را پاداش می‌دهد و برزیل می‌خواهد ریتم خود را زود مستقر کند، پیش از آنکه مرحلهٔ حذفی فرا برسد.

گروه C کنجکاوی واقعی را ارائه می‌دهد. مراکش به‌عنوان یکی از محترم‌ترین و منظم‌ترین تیم‌های موجود می‌آید و می‌تواند هر حریفی را خسته کند؛ اسکاتلند شور، ساختار و حمایت معروفاً متعهد خود را به همراه می‌آورد؛ و هائیتی غیرقابل پیش‌بینی‌بودن و غرور را به ترکیب اضافه می‌کند. برای برزیل، هیچ شبی آسان نیست — هر رقیبی ابزارهایی دارد تا زندگی را سخت کند، اگر بخت‌های اصلی کمتر از کاملاً هوشیار باشند.

تحت فرمت توسعه‌یافتهٔ ۴۸ تیمی، محاسبات روشن است: دو تیم برتر از هر گروه به‌طور خودکار به مرحلهٔ ۳۲ تیمی صعود می‌کنند و هشت تیم سوم برتر براکت را کامل می‌کنند. این به برزیل حاشیهٔ خطای قوی می‌دهد، اما جاه‌طلبی سِلِسائو بالاتر از صرف بقا است — صدرنشینی در گروه C یعنی شتاب، مسیری راحت‌تر و نوع بیانیه‌ای که یک ملت پنج‌ستاره انتظار دارد از همان اولین سوت ارائه دهد.