سوئیس

سوئیس به عنوان یکی از قابل‌اعتمادترین تیم‌های بلوک اروپایی وارد جام جهانی ۲۰۲۶ می‌شود — کشوری که به حضوری ثابت در صحنهٔ جهانی و مشارکتی منظم در مراحل حذفی تبدیل شده است. سوئیسی‌ها به ندرت به عنوان بخت‌های اصلی می‌آیند، اما دوره به دوره معمولاً راهی برای خروج از گروه خود پیدا می‌کنند، راهی که بر سازماندهی دفاعی، انضباط تاکتیکی و ستون فقراتی بی‌سر و صدا اما با استعداد بنا شده است. این هویت فوتبالی ریشه در استقامت دارد نه درخشش، و در دوران مدرن به شکلی چشمگیر به نفع آن‌ها بوده است.

این کمپین شکل دیگری از آزمون کلاسیک اعصاب و صبر سوئیسی است. آن‌ها در گروه B در کنار کانادا، بوسنی و هرزگوین و قطر قرعه‌کشی شده‌اند و با مجموعه‌ای متنوع از چالش‌ها در سه ورزشگاه کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شوند — از منطقهٔ خلیج سانفرانسیسکو تا لس‌آنجلس و ونکوور. بازی‌ها از روز افتتاحیه تا نیمهٔ دوم ژوئن کشیده شده‌اند و از سوئیس می‌خواهند که سفر، گرما و شتاب را مدیریت کنند و در عین حال به سبک ساختارمند و ضدحمله‌ای که هویت آن‌ها را تعریف می‌کند، وفادار بمانند.

گروه B واقعاً جذاب است، چون هیچ دو حریفی مشکل یکسانی ایجاد نمی‌کنند. کانادا سرعت، قدرت بدنی و انرژی قاره‌ای میزبانی را به عنوان میزبان مشترک تورنمنت به همراه می‌آورد؛ بوسنی و هرزگوین فولاد و جسمیت اروپایی را عرضه می‌کند؛ و قطر آشنایی تاکتیکی تیمی را دارد که سرمایه‌گذاری سنگینی روی برنامهٔ ملی خود کرده است. برای سوئیس، مسیر باز است اما هرگز تضمین‌شده نیست — هر امتیازی باید در برابر رقیبانی به دست آید که هر کدام باور دارند می‌توانند شگفتی بسازند.

تحت فرمت گسترش‌یافتهٔ ۴۸ تیمی، جایزهٔ مرحلهٔ گروهی به شکل جالبی تغییر می‌کند. دو تیم برتر هر گروه به طور مستقیم به مرحله ۳۲ تیمی صعود می‌کنند و هشت تیم سوم برتر از میان همهٔ گروه‌ها به آن‌ها می‌پیوندند — یعنی حتی یک لغزش نیز می‌تواند کشنده نباشد اگر حاشیه‌ها محدود بمانند. برای تیمی مثل سوئیس که در کسب نتایج سخت تخصص دارد، این شبکهٔ ایمنی به نفع نقاط قوت آن‌هاست: فشرده بمانند، شانس‌های خود را بگیرند، و مراحل حذفی باید یک بار دیگر در دسترس باشد.